Είχαμε πολλά αμάξια στην εκπομπή,
παλιά μοντέλα, κλασικά μοντέλα,
όμορφα, καλοσυντηρημένα,
μικρά αριστουργήματα.
Υπάρχουν και παλιά μοντέλα που χρησιμοποιούνται κανονικά.
Αυτό είναι ένα τέτοιο.
Αυτή είναι μια Porsche 356 Speedster του 1958,
γαλαζοπράσινη με μαύρο εσωτερικό.
Είναι δικό μου.
Κυκλοφορώ μ' αυτό, κάνω δουλειές, μεταφέρω άλλους,
ή το οδηγώ για την απόλαυση και μόνο.
ΝΕΟΣ ΝΙΚΗΤΗΣ
Το Speedster είναι το πιο κλασικό μοντέλο που έφτιαξε ποτέ η Porsche.
Έχει μικρό αγωνιστικό παρμπρίζ, αεροδυναμικό σχήμα,
όμορφα καθίσματα bucket και δυνατό κινητήρα 60 ίππων.
ΑΓΩΝΕΣ PORSCHE SPEEDSTER
Αυτό που το κάνει ιδιαίτερο
είναι ότι, χωρίς ιδιαίτερη φροντίδα,
έχει επιζήσει με τα αυθεντικά του εξαρτήματα.
Δε συμβαίνει με όλα.
Και κυκλοφορεί 68 χρόνια.
Και δουλεύει ακόμα. Μ' αρέσουν αυτά:
Παρότι δεν τα φροντίζεις,
αυτά επιζούν και δουλεύουν ακόμα.
Μου θυμίζει τον σημερινό μου καλεσμένο…
Ναι, έρχονται οι μπάτσοι.
κ. Νορμ Μακντόναλντ.
Δε θέλω φίλους, αλλά να μάθω για το φιλέτο.
Είναι από τους αγαπημένους μου κωμικούς.
Παρουσίαζε το "Weekend Update".
Και τώρα, το…
Καλησπέρα. Καλώς ήρθατε στο Norm Macdonald Live.
Ναι;
Νορμ, ο Τζέρι.
Γεια σου. Έφερες το αμάξι σου;
Ναι. Είναι πανέμορφη μέρα. Δε θα το πιστέψεις.
- Χαίρομαι. - Πώς είσαι;
Βοηθά αυτή η συζήτηση.
Το να πιω καφέ μ' έναν κωμικό, είναι για μένα η τέλεια ημέρα.
Άρα, κι η τέλεια εκπομπή σου.
- Ναι. - Αν έλεγαν την εκπομπή μου
Τρώγοντας τον Κόμη Σοκολάτουλα Μόνος.
Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ. Βλέπετε το Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
- Γεια σου, Νορμ. - Τζέρι.
Χριστέ μου.
Ρε συ! Τι στο διάτανο!
Θεέ μου.
- Ρε γ…! - Γεια σου!
Αμάξι είν' αυτό;
Ήλπιζα ότι θα έφερνες παλιό αμάξι.
Δεν πρόβλεψα τη βροχή.
Αχ, όχι.
Λυπάμαι. Ένα σκουριασμένο αμάξι στη βροχή.
Σκουριασμένο στη βροχή.
Αυτή δεν είναι η ιστορία σου;
- Αμάξι στη βροχή; - Ναι.
Θυμίζει κάτι σεξουαλικό.
Πόσο το σκουριασμένο στη βροχή;
Μια χαρά είναι γι' αυτές εδώ τις συνθήκες,
που 'ναι χάλια.
Αλλάζεις λωρίδα, βλέπω.
Ας καταγράψουμε τις κοινότοπες παρατηρήσεις.
Είμαστε στο αμάξι με τη μητέρα μου, και ξαφνικά λέει
το "Ralphs!"
Διαβάζει τις λέξεις στα κτίρια.
Κάτι άλλο που κάνουν η ηλικιωμένοι.
Εκπλήσσονται όταν οι σερβιτόροι τούς ρωτούν τι θέλουν να φάνε.
Λένε "Ω".
"Ω", και μετά…
"Ω, εντάξει".
Μένουν έκπληκτοι.
"Τι θα θέλατε;" Φαίνονται πάντα έκπληκτοι.
Μια φορά έκανα ένα σόου, σε μια πίστα ήμουν.
Μου δίνουν ένα μικρόφωνο-παιχνίδι. Ξέρεις;
- Φυσικά. - Κρατούσα το μικρόφωνο-παιχνίδι
και μιλούσα.
Μετά, έρχεται κάποιος απ' τον δρόμο.
Δεν είχαν ενημερώσει τον κόσμο τι έκανα.
Εκείνος με περνάει για ψυχωτικό.
Και προσπαθεί να με πλησιάσει.
Σαν να μου λέει "Δώσ' μου το όπλο σου".
Κι εγώ να του λέω ότι κάνω το νούμερό μου.
- Το ίδιο έκανα σε μια ντίσκο στο Κουίνς. - Και τι έγινε εκεί;
Πήγε χάλια.
Πήγα να πληρωθώ και δεν πήραν είδηση ότι είχα παίξει.
Κανείς δεν το κατάλαβε.
Βρίζουμε στην εκπομπή σου;
Ναι, αλλά θα περάσω μπιπ.
- Με ξέρεις. - Δε θα πω τέτοιες λέξεις.
Όσο μεγαλώνω, καταλαβαίνω την αξία της καθαρής κωμωδίας.
- Ναι; - Και πόσο ανώτερη είναι.
Θα μου πεις ότι δεν είναι ανώτερη, αλλά είναι.
- Κατά πολύ ανώτερη. - Δε συμφωνείς;
- Απολύτως. - Εντάξει.
Θα σκεφτόσουν ν' αλλάξεις στιλ;
Ναι, ναι, ναι.
Το σκέφτηκα κάποια στιγμή, διότι
μ' αρέσει πολύ ο Ρόντνι στο The Tonight Show,
που τα δίνει όλα για οχτώ λεπτά.
Κι άλλα πέντε λεπτά, στον καναπέ.
Και στο τέλος, "Η βδομάδα σου;"
Ύστερα από ασταμάτητα αστεία.
Τι θες να κάνεις τώρα, ε;
Κι εδώ τελειώνουμε, ε;
Θα πω μάλιστα το εξής:
Οι βωμολοχίες κατέστρεψαν την κωμωδία.
Συμφωνώ μαζί σου. Δεν είχα ιδέα.
Για να πω την αλήθεια, ήμουν αφελής.
Τον ήξερα μόνο από το Tonight Show.
Κι όταν ήρθα στο Λος Άντζελες, τότε τα έχασα.
Και έβλαψε τη γοητεία του.
Ναι, ακόμα και το πώς…
Παλιά φορούσε πολύ ωραία κοστούμια.
- Ναι. - Και ο χαρακτήρας.
Αναρωτιόμουν τι χαρακτήρα έκανε.
Ένας τύπος με πλατινέ μαλλί και χαβανέζικο πουκάμισο. Κατάλαβες;
- Δεν έβγαζε νόημα. - Ναι.
- Ήμουν στο Λας Βέγκας, στη Νεβάδα. - Ναι.
Στο ασανσέρ.
Ήταν μέσα κάποιος με τη γυναίκα του.
Και της λέει
"Δε με νοιάζει τι είπα. Φέρ' τα λεφτά".
Ένας άλλος λέει στη γυναίκα του
"Πώς έχασες 150 δολάρια στον κουλοχέρη;"
Κι εκείνη "Εσύ έχασες 15.000".
"Ναι, αλλά ξέρω να παίζω" της λέει.
Αυτός που χάνει, λέει "Θεέ μου, φρικτή μέρα σήμερα.
Έχασα 15 στα 15 στο φούτμπολ,
και οχτώ στα οχτώ στο μπέιζμπολ".
"Έχασα έξι στα έξι στο ποδόσφαιρο.
Δεν ξέρω τι κάνω". Ξέρεις.
Κι ο άλλος του λέει "Έχει χόκεϊ απόψε".
"Δεν έχω ιδέα από χόκεϊ", του απαντά.
Φοράς μπλούζες;
Μπλούζες; Με δουλεύεις;
Πώς τα πας οικονομικά;
Πόσα λεφτά να χρειάζεσαι πια;
Καταλαβαίνεις; Χρειάζεσαι…
Φυσικά και καταλαβαίνω. Είναι πολύ απλή ερώτηση.
Σωστά. Γιατί το λέω συνέχεια;
Λες να αμαυρωθεί το όνομα του Κόσμπι;
- Ναι. - Αλήθεια, ε;
Ο Πάτον Όσβαλντ, ο κωμικός, μου είπε
"Το χειρότερο ήταν η υποκρισία του Κόσμπι".
Εγώ διαφώνησα.
- Διαφώνησες; - Ναι. Το χειρότερο ήταν οι βιασμοί.
Οι περισσότεροι βιαστές είναι υποκριτές.
Δε θα σου πουν
"Μ' αρέσει να βιάζω. Ξέρω ότι δεν είναι σωστό, αλλά, Θεέ μου".
"Δεν είναι υποκριτής, κι αυτό είναι το χειρότερο".
Πού είμαστε, Τζέρι;
Θα 'θελα ζεστό καφέ και ζεστή σούπα.
Κι εγώ. Πώς το έκανα αυτό… Κοίτα την μπλούζα μου.
- Θα σου στείλω εγώ… - Μου θυμίζει τον Μέιντοφ,
όταν τον διπλάρωσαν στον δρόμο.
Κάτι παρόμοιο είναι.
Λες ότι είναι καλό. Ο Μέιντοφ είχε πολλά λεφτά.
Χριστέ μου.
Να 'μαστε. Τέλεια δεν είναι;
- Κοίτα δω. - Όλοι βροντάνε την πόρτα.
Μην τη βροντάς.
Εγώ κι ο Νορμ Μακντόναλντ, τη χειρότερη μέρα της χρονιάς.
Ναι.
ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΙ
Είμαι χαρούμενος.
- Αλήθεια; - Ναι.
Επειδή είσαι μέσα;
- Και μαζί σου. - Ναι.
Και σε εστιατόριο.
- Ωραίο δεν είναι; - Τα λατρεύω.
- Πώς είστε; - Γεια σας.
- Η προφορά σας; - Από την Ιρλανδία.
- Ναι. - Ωραία προφορά.
- Ναι, πολύ ωραία. - Θέλετε κάτι να πιείτε;
- Καυτό καφέ! - Καυτό.
- Κι εγώ… - Το ίδιο;
- Ναι. - Εντάξει.
- Ορίστε. - Ευχαριστούμε.
Κοίτα δω.
Ωραία φλιτζάνια.
- Μια χαρά είναι. - Ναι.
- Τέλεια φλιτζάνια για καφέ. - Ναι.
Αυτός είναι καφές. Ωραίος καφές.
- Είναι σπουδαίος. - Ναι.
Ειδικά ύστερα από το κρύο που φάγαμε.
- Κι είναι ζεστά. - Τέλεια.
- Είμαστε στα ζεστά. - Ναι, ζεστά.
Όχι μόνο λόγω του καφέ, αλλά και της συντροφιάς.
Και της bonhomie.
BON-HO-MIE (ΟΥΣ. ΓΑΛΛΙΚΑ) ΑΙΣΘΗΜΑ ΦΙΛΙΚΟΤΗΤΑΣ
Παρά τρίχα να την πατήσεις.
Και να σε κουρδίσω με το "bonhomie".
Αυτός είναι ο στόχος της κωμωδίας;
- Ναι. - Ναι, μάλλον.
Καλό να κουρδίζεις λιγάκι έναν άλλον κωμικό.
- Ναι. - Ναι.
Δε σ' αρέσει το πιατάκι;
Ναι. Όχι, όχι.
Έλα, Χριστέ μου.
Θέλω να σε βάλω να πεις ξανά,
το αστείο με το Watergate.
Θέλω να το ξανακούσω.
Εντάξει, γιατί μ' αρέσει πολύ να κάνω τον Νίξον.
Ο Ντέιβιντ Φροστ παίρνει συνέντευξη απ' τον Νίξον.
Επειδή το Watergate ήταν τόσο γελοίο,
ήθελε να το χρησιμοποιήσει προς όφελός του.
Κάποια στιγμή, ο Ντέιβιντ Φροστ λέει, "Λοιπόν, κύριε Νίξον,
όταν ο Ε. Χ. Χαντ και ο Γκόρντον Λίντυ πήγαν στο ξενοδοχείο Watergate
και παραβίασαν το δωμάτιο, τότε…
κρατούσαν συσκευές καταγραφής ήχου και φορούσαν περούκες".
Κι ο Νίξον λέει, "Ναι…
υποθέτω ότι κρατούσαν συσκευές καταγραφής ήχου.
Θα μπορούσατε να τις πείτε συσκευές ενίσχυσης ακοής.
Και περούκες".
Σ' αρέσουν τα παλιά σόου που ήταν καλοφτιαγμένα;
Σου άρεσαν οι παλιές σειρές;
Η Τζίνι και το Τζίνι, με το πρόγραμμα διαστήματος.
Ο επισμηναγός Νέλσον, ο δρ Μπέλοους.
Ο δρ Μπέλοους ήταν ο ψυχίατρος.
"Αν έχουμε αστροναύτες, θέλουμε ψυχίατρο".
Αλήθεια, ναι.
Τίποτα δεν τον επηρέαζε.
Χαρακτήρες εμφανίζονταν κι εξαφανίζονταν.
Δεκάρα δεν έδινε.
Ναι.
- Το Κότζακ; - Τέλι Σαβάλας.
- Ο Σαβάλας. - Με το γλειφιτζούρι.
Ναι, είχε το γλειφιτζούρι.
Στον πιλότο, ήταν η πρώτη μέρα του Κρόκετ.
- Τον έκανε ο Ντόμπσον. - Ναι.
Είχε τελειώσει μόλις τη σχολή.
Όλοι έλεγαν πόσο ψάρακας ήταν.
Ο Κότζακ ήταν παλιά καραβάνα κι ήξερε τα πάντα.
Έχει λοιπόν αυτόν τον πρωτάρη
και δεν ξέρει αν τον θέλει συνεργάτη.
Είχαν δολοφονήσει μια σειρά πόρνες.
Πω πω.
Του λέει "Πήγαινε να πάρεις πληροφορίες από τη μάνα της πόρνης".
Σε λίγο, γυρνάει ο Κρόκερ.
"Μίλησα στη μάνα της.
Δεν ήταν πόρνη. Ήταν πολύ καλό κορίτσι".
Ο Κότζακ τα είδε όλα.
Βγάζει το γλειφιτζούρι του και λέει
"Ναι. Ήταν καλό κορίτσι.
Αγία, Παναγία και χαμηλοβλεπούσα.
Πουτάνα ήτανε!"
Ο Κρόκερ ήταν πολύ αθώος για να το δει.
Αυτά τα κάνουν όλοι σπίτι.
Πολύ καυτερή αυτή η σάλτσα.
Σ' αρέσουν τα καυτερά;
Ναι, αλλά αυτή είναι απίστευτα καυτερή.
Εντάξει, θα τη δοκιμάσω.
- Σ' αρέσουν; - Καθόλου.
Πρέπει να δοκιμάζεις νέα πράγματα.
- Καθόλου. - Ναι, έχεις δίκιο.
Δεν ξέρω αν τα έλεγες αυτά νέος,
αλλά εμείς λέγαμε,
"Θα πάρουμε ηρωίνη… όταν θα γίνουμε 80."
- Υποτίθεται πως όταν γίνεις 80… - Ναι.
τι έχεις να χάσεις;
Μπορείς να πάρεις.
Τώρα που μεγάλωσα, κατάλαβα,
ότι δε σου φεύγει ο φόβος όσο μεγαλώνεις. Το αντίθετο.
Μπήκα κάποτε στο δωμάτιο της γιαγιάς μου, θυμάμαι,
κι είχε έναν μώλωπα από τον καρπό μέχρι ψηλά τον ώμο.
- Έναν μεγάλο μπλαβί και κίτρινο μώλωπα. - Πω πω!
Της λέω "Γιαγιά, πώς το έκανες αυτό;" "Ο αέρας".
Δεν έπαιρνε ηρωίνη.
Όταν ξεκίνησα, έλεγα ένα αστείο ότι,
μικρός, οι γονείς μου μού έλεγαν
ότι το γάλα ήταν 10 σεντς, το αυτοκίνητο 25.
Κι εγώ έλεγα, πώς μπορεί να ξαναλλάξει ο κόσμος;
Θα πω εγώ στα παιδιά μου,
ότι παλιά δεν ψήφιζαν τα σκυλιά;
Ήταν απλώς κατοικίδια.
Το θυμάμαι αυτό.
- Αλήθεια; - Ναι, ναι.
- Δεν ψηφίζουν τα σκυλιά. Τρομερό. - Πω πω.
Δεν έχεις παιδιά.
- Συγγνώμη; - Δεν έχεις παιδιά.
- Δεν έχεις ν' ανησυχείς… - Δεν έχω;
- Ναι. - Έχω τρία.
- Τρεις κόρες; - Μια κόρη και δυο γιους.
Τι;
Συμφωνούμε ότι διαφωνούμε, αλλά νόμιζα ότι δεν είχες παιδιά.
Νόμιζες.
Ωχ!
Αυτό βάζει φωτιά στα μπατζάκια σου.
Χριστέ μου.
Πώς νιώθεις που κυκλοφορεί ελεύθερος ο επίδοξος δολοφόνος του Ρίγκαν;
Απόπειρα φόνου και φόνος
- είναι το ίδιο. - Το ίδιο.
Απαιτούν άλλες ικανότητες.
Η ανθρωποκτονία;
Πιο ήπια από φόνο, μα φαίνεται χειρότερη.
Κι αν σκοτώσεις πάνω από έναν,
λέγεται "ειδικών περιστάσεων".
Λες κι είναι σακάκι ραμμένο στα μέτρα σου.
"Μπορείς να πάρεις έτοιμο,
αλλά έχουμε και τα 'ειδικών περιστάσεων'".
- Κατά παραγγελία. - Ναι.
Δεν είναι κομψός όρος για δολοφονία πολλών ατόμων;
"Ας τον πούμε…
'ειδικών περιστάσεων'".
Από τα πιο φρικτά πράγματα που είχε κάνει ο Ρίτσαρντ Σπεκ,
που είχε βιάσει και σκοτώσει τις νοσοκόμες.
Θυμάμαι ότι είχε κατηγορηθεί
εννιά φορές για βιασμό, εννιά για φόνο,
και μια φορά για διάρρηξη.
Τι έπαθε ρήξη;
- Ναι, δεν το είχα σκεφτεί. - Ναι.
Η κλειδαριά έπαθε ρήξη.
- Ποιος θα την πληρώσει; - Σωστά.
Όταν πρωτοήρθα στο Χόλιγουντ, έγραφα για το Roseanne.
Θυμάμαι που κοιτούσα τα πρώτα σενάρια,
διότι, όταν έρχεσαι από τον κόσμο της σταντ απ,
και διαβάζεις όλα αυτά τα αστεία, τα βρίσκεις σαχλά.
Θυμάμαι που έλεγα στους άλλους
"Θα μας κράξουν μ' αυτή την εκπομπή".
Κι όλοι μου έλεγαν "Όχι, εντάξει".
Δεν ήξερα πώς δούλευε.
Δεν ήξερα ότι το κοινό είναι συνένοχο.
Πλάκα έχει.
Αν δε γελάσουν, ο υπεύθυνος σταματά την εκπομπή,
τους κατσαδιάζει, και λέει
"Σταματά να μιλά κάποιος; Γελάτε".
Καταλαβαίνεις;
Πόσο προσβλητικό είναι να βλέπεις τηλεόραση
και όλα τα αστεία να είναι τρομερά;
Ησυχάζω που όλες αυτές οι εκπομπές πατώνουν.
Έχεις μια εταιρεία, ένα τηλεοπτικό δίκτυο.
"Έχουμε μια ψυχαγωγική εκπομπή.
Τη φέρνουμε στο σαλόνι σας και τη βλέπετε δωρεάν".
- Ναι. - Και το κοινό λέει "Δεν τη θέλουμε".
Πόσο κακή είναι η εκπομπή;
Αν δε σου αρέσουν τα σόου κάποιου, τον συμπαθείς;
- Όχι. - Όχι.
Εγώ μεγάλωσα με κινούμενα σχέδια,
με τους καλούς και τους κακούς.
Σ' αρέσουν οι χαρακτήρες που έχουν αντιθέσεις;
Εσύ τι λες;
- Δε νομίζω. - Όχι.
- Σ' αρέσουν οι καλοί εναντίον κακών. - Ναι.
Κι αυτό είναι το θέμα μου με τον Τζέιμς Μποντ.
Έχεις άδεια να σκοτώνεις, το γρηγορότερο αυτοκίνητο,
όποια γυναίκα θες.
Χαμογέλασε λίγο!
- Ναι. - Γιατί όχι ένα χαμόγελο πότε πότε;
- Η εσωτερική διαμάχη; - Ναι.
Σωστά, σωστά.
Το κομμάτι σου στο Λέτερμαν για τους Παγκόσμιους Πολέμους.
Η μόνη χώρα που μ' ανησυχεί, είναι η Γερμανία.
Δεν ξέρω αν είστε λάτρεις της ιστορίας, αλλά…
στην αρχή του προηγούμενου αιώνα,
η Γερμανία αποφάσισε να κάνει πόλεμο.
Και με ποιον έκανε πόλεμο;
Με τον κόσμο.
Θα περιμένατε να νικήσει ο κόσμος σε πέντε δευτερόλεπτα.
Όχι, παρά τρίχα.
Περνούν κάπου 30 χρόνια, κι η Γερμανία αποφασίζει πάλι
να κάνει πόλεμο, και επιλέγει πάλι για εχθρό της τον κόσμο.
Κι έχουν τώρα αυτόν τον…
Αυτόν.
Κανένα άλλο κομμάτι δε συζητήθηκε πόσο από τους κωμικούς.
Κι έμαθα ότι το είχες δουλέψει πολύ.
Αν το είχα, λέει!
Και φανταζόσαστε ότι ο κόσμος θα έλεγε
"Γερμανία, άκου τι θα κάνουμε.
Δεν μπορείτε να είστε χώρα πια,
επειδή επιτίθεστε στον κόσμο".
Δεν πρέπει οι πυροσβέστες να έχουν ρεπό στη βροχή;
Δώστε τους ρεπό.
Τι στο διάτανο.
Λες πράματα που κανείς δε λέει πια.
Δεν…
"Τι στο διάτανο". Έχω να τ' ακούσω απ' το '58.
Χριστέ μου.
Πήγα να δω τον γιο μου στο κολέγιο,
και δεν ξέρεις αν το παιδί σου είναι γκέι.
- Ναι. - Αν δε σ' το πει.
Οπότε, είμαι υπέρ των γκέι για κάθε ενδεχόμενο.
- Μάλιστα. - Λέω "Ω!"
"Ο φίλος μου είπε ότι είναι γκέι. Και χαρήκαμε πολύ.
Καλά έκανε που είπε ότι είναι γκέι".
Μετά έλεγα μήπως ο γιος μου νόμισε ότι εγώ ήμουν γκέι τώρα.
Να νομίζουμε ότι ο άλλος είναι γκέι.
Ζούμε μυστική ετεροφυλόφιλη ζωή.
Συμπεριφερόμαστε σαν γκέι για να μη νιώθει άσχημα ο άλλος.
Μάλιστα.
Ο Λάρι Μίλερ είπε το καλύτερο αστείο για τον Καναδά.
Λέει, πας στον Καναδά,
κι είναι σαν να σε έχουν απαγάγει εξωγήινοι στον πλανήτη τους,
κι έχουν χτίσει κάτι σαν τη Γη,
όπως τη βλέπουν από τηλεσκόπια.
Και κάποια στιγμή σε απελευθερώνουν,
και πας σ' αυτό που έμοιαζε με την Αμερική,
και λες "Τέλεια, γύρισα πίσω".
Και μετά καταλαβαίνεις ότι κάτι πάει στραβά.
Λες "Οικολογική βενζίνη;
Τρακτέρ;
Τι είναι όλ' αυτά;
Δεν είναι το μέρος μου εδώ".
Περίεργο που εκτιμάς τέτοιο χιούμορ, σαν Καναδός.
Έχεις πολλά να κάνεις σ' όσα χρόνια σού απομένουν;
Σ' όλη μου τη ζωή ασχολούμαι με την κωμωδία.
Κι είναι σημαντικό ν' ασχολούμαι όσο πιο πολύ μπορώ.
Το ίδιο θα σκέφτεται και μια μαρμότα…
- Μαρμότα; - Ναι, η μαρμότα σκέφτεται,
"Είμαι μαρμότα. Πρέπει να μασάω ξύλο…
όσο μπορώ, γιατί αυτή είναι η δουλειά μου".
Ο γιος μου γράφει οχτώ ώρες τη μέρα. Λατρεύει την ποίηση.
- Αλήθεια; - Δεν καταλαβαίνω από ποίηση.
- Ούτε λέξη. - Είναι κακή σταντ απ.
Προσεκτικά επιλεγμένες λέξεις χωρίς γέλια στο τέλος.
Και κάτι κουλ με το αυτοκίνητο αυτό. Έχει κάνει 99.990 και κάτι μίλια.
Και σήμερα…
Και σήμερα θα γυρίσει το κοντέρ.
Πάει στα 100.000 μίλια. Κοίτα.
Έξι.
Εφτά.
Οχτώ.
Εννιά.
Δεν μπορώ να το κάνω.
Δεν μπορώ με τίποτα.
Υποτιτλισμός: Γιάννης Παπαδάκης